در مدارك‌تاريخي و جغرافيايي‌اسلامي نام اين منطقه«كرمان»،«كارمانيا»،«ژرمانيا»، «كرمانيا»، «كريمان»، «كارماني» و «كرماني» و در كتيبه بيستون به صورت ‹‹يوتيه›› ذكر شده است. شهرستان كرمان از شمال و خاور به كوير لوت از جنوب به شهرستان هاي بم و جيرفت و از باختر به شهرستان هاي راور، زرند، رفسنجان و بردسير محدود است. كشاورزي در كرمان رواج داشته ولي به علت كمي باران روش آبياري بيش تر به طريق آبي انجام مي شود. از محصولات کشاورزي اين شهرستان مي‌توان پسته، زيره، كتيرا، حنا، گندم، جو، يونجه، تره بار و بنشن را نام برد. سابقه هنر خوشنويسي به عنوان يکي از هنر هاي سنتي و ديني کرمان تا حدود قرنهاي پنجم و ششم هجري باز مي گردد. بصورت کتيبه آثاري از اين دوران را در کرمان مشاهده مي کنيم از جمله کتيبه هاي بناي خواجه اتابک و مسجد ملک که به خط ثلث و کوفي است. البته کرمان در تاريخ هنر خوشنويسي، هرگز از مراکز مهم اين هنر قلمداد نشده است. از نظر صنايع دستي شهرستان كرمان شهرت فراوان دارد زيرا علاوه بر قالي آن كه بسيار مرغوب است، گيوه دوزي، پته دوزي (نوعي سوزن دوزي)،شال بافي و كرك آن نيز از اهميت ويژه اي برخوردار است. از اين ميان آن‌چه بيش تر جنبه صادراتي دارد قالي و كرك بوده كه در اقتصادكرمان تاثير به‌سزايي داشته است.پته‌دوزي و شال‌بافي مهم ترين و ارزشمندترين صنايع دستي شهرستان كرمان را تشكيل مي دهند. پته حاصل تلاش دست‌هاي زحمت‌کش و هنرمند دختران و زنان کرماني است که هركس با چشم دل به آن بنگرد در آن، اثر نگاه‌هاي خسته‌اي را خواهد يافت که هر صبح تا شام در پي سوزن، از نقطه اي به نقطه ديگر در حرکت بوده و خود يادگار هزاران درد و رنج و گاهي شادي و شعفي که در ذهنشان منقوش بوده؛ است.

نوشته شده توسط مدیر وبلاگ در شنبه ۱۳۹۰/۰۹/۱۲ |